1 Ár 20 20 , f immtu d aginn 2 0 . feb rúar , er á dómþingi Héraðsdóms Suðurlands, sem háð er af Sigurði G. Gíslasyni héraðsdómara að Austurvegi 4, Selfossi, í málinu nr. E - 60 / 201 9 Árni Baldursson ( Ásgeir Þór Árnason lögmaður ) gegn V eiðifélagi Á rnesinga, Guðmundi Þorvaldssyni, Kjartani Helgasyni , Magga Jónssyni, (Jörundur Gauksson lögmaður) Haraldi Þórarinssyni og Hraun s ósi ehf. ( Óskar Sigurðsson lögmaður ) kveðinn upp svofelldur úrskurður : Mál þe t ta, sem tekið var til dóms að lokinn i aðalmeðferð 24. janúar 20 20, er höf ðað er höfðað með stefnu birtri á tímabilinu frá 5. 11. mars 2019. Stefnandi er Árni Baldursson, [...] . S tefnd u er u Veiðifélag Árnesinga, [...] , Guðmundur Þorvaldsson, [...] , Hara ldur Þórarinsson, [...] , Hraunsós ehf., [...] , K j artan Helgason, [...] og Maggi Jón sson, [...] . Dómkröfur stefnanda eru þær aðallega að ógiltar verði með dómi þrjár samhljóða stjórnvaldsákvarðan ir Fiskistofu, ein frá 10. d e sember 2018 og tvær frá 4. janú ar 2019 , þess efnis að ólögmæt hafi verið svohljóð andi ákvörðun félagsfundar Veiðifélags Árnesinga frá 26. apríl 2018: lundi, Flóahreppi, fimmtudaginn 26. apríl 2018, samþyk k ir að fyrir árið 2019 sé félags mönnum Veiðifélags Árnesinga á vatnasvæði Ölfusár - Hvítár frjálst hverjum fyrir landi sinnar jarðar að veiða silung frá og með 1. apríl og lax frá og með 24. júní til og með 9. ágúst og frá og með 17. ágúst 2 til 24. september , en deildir geti þó ákveðið að v eiðitími hefjist og honum ljúki síðar en þó ekki l engur en til 30. september. Sami veiðidagafjöldi á við um deildir sem og um aðra félagsmenn. Stjórn deildar skal tilkynna til formanns Veiðifélags Árnesinga hvenær veiði hefs t og hvenær henni lýkur. Veiða má á stöng í samræmi við fyrirmæli laga nr. 61/200 6 um lax og silungsveiði. Daglegur veiðitími á laxi og göngusilungi fer saman frá kl. 7:00 13:00 og 16:00 22:00. Eftir 20. ágúst frá 7:00 13:00 og 15:00 21:00. Deildi r ráðstafa veiði og arði til sin na félagsmanna á félagssvæði sínu og skal fjöldi leyfðra dagstanga þar vera óbreyttur frá því sem verið hefur. Öðrum félagsmönnum er heimilt að láta stunda veiðar fyrir landi sínu með stöng. Stjórn félagsins skal afla staðfe s tingar Fiskistofu á þessari sam þykkt um ráðst öfun veiða sem nýtingaráætlun til bráðabirgða samkvæmt 4. mgr. 17. gr., 3. mgr. 18. gr. og 29. gr. laga um lax - Til vara krefst stefnandi þess að viðurkennt verði a ð Veiðifélagi Árnesinga hafi ve rið heimilt að ráðstafa veiði á félagssvæðinu fyrir árið 2019, með framangreindri samþykkt meirihluta atkvæða á aðalfundi hinn 26. apríl 2018. Þá gerir stefnandi þá kröfu að stefndu verði in solidum gert að greiða sér málsko s tnað eftir mati dómsins. Ste fn du Veiðifélag Árnesinga, Guðmundur Þorvaldsson, Kjartan Helgason og Maggi Jónsson krefjast sýknu af öllum kröfum stefnanda og að þeim verði dæmdur allur málskostnaður sem til hefur fallið frá því að þeim var stefnt fyrir dóm samkvæmt yfirliti . Dómkröfur s te fndu Haraldar Þ ó rarinssonar og Hraun s óss ehf. eru að a llega að málinu verði v ísað frá dómi, en til vara að þeir verði sýknaðir af ö llum kr öfum stefnanda. Þá kref jast stefndu málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnanda. Má l i þessu var upphaflega vísað f rá héraðsd ómi með úrskurði 10. júlí 2019, en með úrsku rði La n dsrét tar 4. september 2019 var úrs kurður héraðsdóms felldur úr gildi og la gt fyrir héraðsdóm að taka m álið til efnismeðferðar. Við aðalmeðferð gerð u s tefndu Harald u r og Hraun s ós ehf. á ný kröf u um a ð málinu verði vísað frá dómi, en sú krafa ha fði ekki komið fram í seinni greinargerð þeirra eftir úr skurð Landsréttar. Af hálf u stefnanda var því hins vegar ekki andmælt að frá vísunarkrafan k æmist að í málinu á ný . Enga r skýrslur voru tek nar við aðal meðferð málsins. Dómar i málsins tók við meðferð þess 19. september 20 19, en hafði fyrir þann tíma engin afskipti haft af því. 3 Málavextir Samk væmt framlögðum gögnum og málatilbúnaði aðila eru helstu málave xtir þeir að þan n 26. ap ríl 2018 var haldinn að alfundur í stefnda, Veiðifélagi Árnesinga. Undir 10. lið fundargerðar var lesin upp tillaga stjór narinnar um veiðit íma og ve iðit ilhögun fyrir árið 2019. Þ að sem hér skiptir máli e r að í tillögu nn i var gert ráð fyrir því að he i m ilt yrði að veiða silung og l ax á vatnasvæði Ölfu sár - Hvítár í lagnet, kr óknet eða á stöng í samræmi v ið fyrirmæli laga nr. 61/2006 um lax - og silungsve iði. ve iðitími yrði frá vori og til 24. september 2019, en einsta kar deildir gætu þó seinkað tímabilinu , þó ekki lengur en svo að síða sti veiði dagur yrði 30. september 2019. Undir l ið nr. 11 í fundargerðinni, þar sem ger ð er grein fyrir umræðum o g afgreiðslu á till ögum stjórnar , kemur fram að Dríf a K ristjánsdóttir tók þá til máls og lagði fram tillögu um f r ama ngreint, en meginbreytingin frá till ögu stjórnar, og sú breyting sem hér skiptir m ál i, er að ekki var gert ráð fyrir að netav eiði yrði leyf ð á vatnasvæðinu, heldur yrði að e ins og eingöngu um að ræða stangveiði. Urðu de ilur og umræður um þetta á fundinu m og var tillaga Drífu að svo b únu sam þ ykkt á fundinum með 88 at kvæðum gegn 68. Segir í fundargerðinn i að þar sem tillaga stjórnar hafi gengið skemur en tillaga Drífu, sem s amþykkt haf ði verið, hafi fundarstjóri ákv eðið að taka hana ekki fyrir. Stefndu, a ð frátöldum stefnda V eiðifélagi Árnesi nga, kærðu framangreinda ákvörðun aðalfun darins til Fiskistofu. Fiskistofa úrskurðaði um kærurnar með framangreindum þremur nánast samhljóða stjórnvaldsákvörðunum dagana 10. desember 2018 og 4. janúar 2019. Í úr skurði 1 0 . desember 2018 vegna kæru st efnd u H a raldar og Hraun s óss ehf. segir í úrskurðarorði að framangreind ákvörðun aðalfundarins sé ólögmæt. Í úrskurði 4. janúar 2019 vegna kæru stefnda Magga segir í úrskurðarorði að framangreind ákvörðun aðalfundarins sé ólög mæ t og hér með úr gildi felld. Í ú rskurð i 4. janúar 2019 vegna kæru stefndu Kjartans og Guðmundar segir í úrskurðar orði að téður aðalfundur stefnda veiðifélags Árn e s inga hafi í heild sinni ekki verið ólögmætur. Ekki var úrskurða ð í þessu máli um t illöguna sj álfa þar sem þeg ar hafði veri ð úrskurð að um að hún væri ólögmæt og því hefði kærandi ekki lengur af því lögvarða hagsmuni að fá um hana úr l ausn. A f tur var haldinn aðalfundur í ste fnda , Veiðifélagi Árnesinga, þann 28. mars 20 19. Undir li ð nr. 8 í fundarg er ð er því lýst að fram hafi ve rið lögð tillaga 6 stjórnarmanna af 7 um veiðití ma og veiðitilhögun áranna 2019 og 2020. E r þar 4 veiðitími tilgr e i ndur á sama hátt og áður til 24. september en þó geti deildir seinkað veiðití mabilinu þannig að veiðitíma ljúki sí ðar, en þó aldrei seinna en 3 0. septem ber. Þ á segir í tillögunni að veið a megi í lagnet, króknet og á stö ng. Kemur fram í funda r gerð inni að tilla ga st jórnarinnar hafi verið samþykkt með þorra atkvæða gegn einu. Ekki kemur annað fram í málinu en að sú ve ið itilhögun fyrir á rin 2019 og 2020 , sem samþykkt var á s íðastgreindum aðalfundi 28. mars 2019 , s tandi og hafi staðið óbreytt. Málsástæður stefnanda Stefnandi kveður að s tjórnvaldsákvarðanir Fiskistofu, sem stefnandi krefst að felldar verði úr gildi, h a f i allar sn úið að ógildingu söm u samþykktar aðalfundar Veiðiféla g s Árnesi nga og sé stefnanda því heimilt að hafa kröfur vegna þeirra uppi í einu og sama málinu, sbr. 1. mgr. 19. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Í kærum sínum til Fiskistofu hafi st efndu byggt á því að samþykkt in hafi brotið í bága við lög um lax - og s ilungsveiði nr. 61/2006 og samþykktir Veiðifélags Árnessýslu nr. 991/2008 , að samþykktina hafi borið að setja fram í nýtingaráætlun, að hún tæki fyrir að hluti félagsmanna geti veitt eð a haft arð af sínum hlunnindu m og að samþykktin hafi verið and stæð eign arréttarákvæði stjórnarskrárinnar. Stefn andi kveður að Fiskistofa hafi hins vegar einu ngis bygg t stjórnvaldsákvarðanir sínar á því að í 2. mgr. 4. gr. samþykkta Veiðifélags Árnesinga s egi að félagsmönnum sé heimil t að veiða í fastar veiðivélar eð a á stöng . Þ v í hafi Fiskistofa talið að hin samþykkta tillaga væri andstæð samþykktum félagsins þar sem í henni hefði fal i s t að óheimilt yrði að veiða í fastar veiðivélar, sem samþykktirnar þó h eimiluðu. Stefnandi telur að þessi niðurstaða Fiskistofu sé b yggð á ra ngri túlkun á tilgreindu ák væði samþykktanna, hún fari í bága við lögbundið og sjálfstætt hlutverk veiðifélaga með að ráðstafa veiði og hún sé andstæð meginreglum um lýðræðislegar ákv ar ðanir. Lög um lax - og sil ungsveiði. Um lagaheimild aðalfun dar veiði félagsins til að ákveða þá veiðitilhögun sem samþykkt var á fundinum 26. apríl 2018 vísa r stefnandi til d. liðar 1. mgr. 37. gr. laga um lax - og silungsveiði nr. 61/2006. 5 Kv eður s tefnandi að s tefndu hafi í kæ rum sínum vísað almennt til þess að þeir h afi talið samþykktina vera andstæða lögum um lax - og silungsveiði nr. 61/2006 og hafi í því efni v ísað til þess að samþykktin hafi verið andstæð markmiðum laganna, þ. e. ákvæði 27. gr. u m heimilar veiðiaðferðir og a ð tillögur um veiðitíma og veiðit ilhögun b æri að setja fram í nýtingaráætlun samkvæmt ákvæðum 17. - 20. gr., 29. gr. og 30. gr. Stefnandi telur að hafna beri öllum þes su m rökum stefndu. Stefnandi vísar til þess að kveðið sé á um markmið laganna í 1. gr. þ eirra en þar segi : þessara er að kveða á um veiðirétt í ferskvatni og skynsamlega, Kveður stefnandi ljóst að hin umdei lda samþykkt, sem h afi miðað að því að friða sne mmgenginn stórlax í fiskihverfinu , þannig að hann gæti óhindrað ge n g ið á riðstöðvar sínar, hrygnt þar og þar með fjölgað stórlaxi á svæðinu til frambúðar og stuðlað þannig að verndun laxastofnsins og sjálfbæra ný tingu hans, s é í góðu samræmi við þessi mark mið laganna. Þá telur stefnandi j afnframt ljóst að netaveiðar séu almennt séð ekki hagkvæm aðferð við nýtingu laxveiðihlunninda heldur séu stangaveiðar miklu ábátasamari í efnahagslegu tilliti, hvort tveggja í se nn fyrir veið ir éttareigendur í heild sinni v egna verðmætis seldra stangveiðil eyfa og a llt nærumhverfið vegna óbeinna áhrifa sem stangaveiðimenn hafi með komu sinni á svæðið, kaupum á fæði - og gistingu og leiðsögn. Hér sé jafnframt vert að hafa í huga að st óraukist h a f i m eðal veiðimanna að sleppa aft ur til árinnar veiddum fiski . V ís ar stefna ndi til þess að vísindamenn hafi ítrekað mælst til þess að veiðimenn sleppi stórlaxi í framangreindu augnamiði. Stef nandi vísar til 2 7. gr. laga um lax - og silungsve iði nr. 61/2006 se m h a f i Veiðitæki Kveður s tefnandi að í 1. mgr. sé tæmandi talið að í straumvatni megi við veiðar nota færi, stöng, lagnet og króknet. Þar k o m i ekkert fram um það að veiðifélögum sé skylt að viðhafa allar þes sa r veiðiaðferðir í senn í sínu fiskihverfi. Þvert á móti sé ger t ráð fyr ir því í a. lið 1. mgr. 37. gr. að eitt af hlutverkum veiðifélaga sé að sjá til þess að samþykktum þess um veiðiaðferðir sé framfylgt. Með samanburðarskýringu sé því ljóst að löggjafi nn geri ráð fyr ir að veiðifélög geti samþykkt að hvaða veiðiaðfe rð, af þe im sem upp eru taldar í 1. mgr. 27. gr., verði viðhöfð. Slík samþykkt get i tekið til þess að þær séu allar 6 heimilar í fiskihverfinu eða einungis ein þeirra. Kveður stef nandi að h ið sa ma gildi einnig um aðferðir við veið ar í fastar veiðivélar skv. 28. gr. o g aðferðir við veiðar á stöng skv. 29. gr. Þannig get i veiðifélag ákveðið að við stangveiði sé einungis heimilt að veiða á flugu en ekki á lifandi agn eða spón. Tilvísun stefndu til þ es s að samþykkt aðalfundar Veið ifélags Árnesinga frá 26. apríl 2 018 um ve iðitilhögun ársins 2019 hafi brotið gegn 27. gr. laga um lax - og silungsveiði nr. 61/2006 sé því haldlaus. Þá byggir stefnandi á þv í að s amkvæmt ákvæðum 17. - 20. gr., 29. gr. og 30. gr . laga um lax - og silungsveið i nr. 61/2006 sé gert rá ð fyrir þ ví að vei ðifélög setji sér nýtingaráætlanir um þau atriði sem þar er fjallað um. H afi s tefndu vísað til þess að slík áætlun hafi ekki verið sett fyrir Veiðifélag Árnesinga og virð i st þeir bygg ja á því að af þeim sökum hafi aðalfundi félagsins verið óhe imil t að ráðs tafa veiði með þeim hætti sem hin umdeilda samþykkt hafi ákveðið . Kveður stefnandi að g era verð i ráð fyrir að stefndu séu að vísa til 4. mgr. 17. gr. laganna sem t a k i til veiðitíma á la xi og þess að veiðifélög skul i setja sér nýtingaráætlanir um n ánari reg lur um veiði tíma og veiðitakmarkanir í einstökum veiðivötnum og 2. mgr. 29. gr. laganna, sem t a k i til stangaveiða í straumvatni þar sem segi að veiðifélög skuli skul i setja nánari reg lu r um stangveiði á veiðisvæði sínu. Ekki sé hins vegar kveðið á um það í 28. gr., sem fjall i um veiðar í fastar veiðivélar í straumvatni, að um þær skuli veiðifélög setja sér nýtingaráætlun. Kveður stef nandi að þ egar af þessari ástæðu sé málsástæða þessi st efndu jafnframt haldlaus. Þá by ggir stefnandi á því að v ið ský ringu á f ramangreindum ákvæðum um skyldu til að g era nýtingaráætlun verði að telja að þau ákvæði girði ekki fyrir að veiðifélög geti rækt hlutverk sitt um rá ð stöfun veiða þó ekki hafi verið sa mþ ykkt nýtingaráætlun. Ef vilji löggjafans hefði staði ð til þess að gera veiðifélögum óheimilt að ráðstafa veiði skv. 1. mgr. 37. gr. laganna, ef ekki h a f i verið samþykkt nýtingaráætlun, hefði orðið að kveða skýrt að orði um það, e. a. með sérstöku bráðabi rg ðaákvæði sem tæki sérstaklega á því hvernig skyldi fara með rá ðstöfunar heimildina þegar þannig stæði á. V ísa r stefnandi til þ ess að samkvæmt ákvæðunum virð i st einu afleiðingar þess að veiðifélag setji sér ekki nýtingaráætlun vera þær að Fiskistofa geti þ á gripið inn í og sett félaginu slíka áætlun að eigin frumkvæði, sbr. 4. mgr. 17. gr. in fine og 2. mgr. 29. gr. in fine. Samþykktir Veiðifélags Árnesinga . 7 Stefnandi vísar til þess að s tefndu hafi byggt á því í kærum sínum til Fiskistofu að sam þy kkt aðalfundar Veiðifélags Ár nesinga frá 26. apríl 2018 um vei ðitilhögu n ársins 2019 hafi brotið gegn 4. gr., 8. gr. og 9. gr. samþykkta félagsins nr. 991/2008. Þá kveður stefnandi að Fiskistofa virðist hafa byggt ákvörðun sína á því. Stefnandi kveðst hi ns vegar vera ósammála þessu . Stefnandi vísar hér til þess að s kv. 4. gr . sé verkefni veiðifélagsins að ráðstafa veiði. Segi í ák v æ ðinu að það skuli gert annað hvort 1) með leigu á stangveiði eða 2) heimila félagsmönnum veiði í fastar v eiðivélar eða á stö ng . Ákvæðið sé í góðu samræmi v ið verks við veiðifélaga sem kveði ð sé á um í 6. gr. reglugerðar nr. 345/2014 um starfsemi veiðifélaga. Samþykkt aðalfundarins hafi verið í samræmi við síðari heimild samþykktanna. Hún hafi lotið að því að heimila félagsmön num a ð veiða á stöng. Stefnandi kv eður að þ essi heimild verð i ekki skýrð þan nig að sé ákveðin rástöfun samkvæmt henni beri að heimila félagsmönnum hvort tveggja að veiða á stöng og í net, þ. e. a. s. þeim félagsmönnum sem til þess haf i lagaleyfi skv. 5. mgr. 28 . gr. laga um lax - og silungs veiði nr. 61/2006. L eiði af hrein ni orðský ringu ákvæðisins að veiðifélaginu sé heimilt að ákveða að eingöngu sé veitt á stöng á vatnasvæðinu enda sé notuð í textanum en ekki samtengingin is tofu á hinni um deildu samþykk t aðalfundar veiðifélagsins hafi þegar af þessari ástæðu verið óréttmæt og ber i því að fella hana úr gildi. Kveður stefnandi að ti lvísun stefndu til 8. gr. laga um lax - og silungsveiði nr. 61/2006 get i ekki gagnast þeim ti l að fá hinni umdeildu samþykkt aðalfundarin s hnekkt. Greinin fj all i um v eiðirétt í óskiptri sameign en ekki heildarveiðirétt félagsmanna í veiðifélagi og sé því óviðkomandi deilumálinu. Þá get i þeim heldur ekki gagnast að vísa til 9. gr. sem fjall i um aðs ki lnað veiðiréttar frá fasteign og sé e innig deilumálinu óviðkom andi enda af og frá að með samþykktinni hafi kærendur verið svip tir veiðirétti. Stjórnarskrá. Stefnandi vísar til þess að skv. 37. gr. laga um lax - og silungsveiði nr. 61/2006 h a f i löggjafinn h eimilað veiðifélögum að ákveð a fyrir sitt vatnasvæði með hva ða hætti ve iðar skuli stundaðar. Í því fel i st að sjálfsögðu almenn skerðing á eignarréttindum vegna þess að í þessum heimildum veiðifélaga fel i st að einstakir landeigendur meg i ekki stunda óhind ra ðar veiðar með þeim aðferðum sem þeim sýnist fyrir landi sínu. 8 Stefnan di byggir á því að sú samþykkt Veiðifélags Árnesinga, sem málið snýst um, feli ekki í sér óheimila eignaskerðingu skv. 72. gr. stjórnarskrárinnar. Vísa r stefnandi til þess; a) að samþ yk ktin feli ekki í sér að eigna rráð einstakra landeigenda séu fæ rð öðrum, b) að samþykktin byggi á almennum skerðingarheimildum og nái til allra sem eins er ástatt um, c) að rök fyrir samþykktin ni byggi í raun á mati löggjafans á almannahagsmunum og d) að sa mþykktin sem gildi í tiltölul ega stuttan tíma get i almennt séð ekki tal ist vera þungbær fyrir landeigendur og þeim sé e. a. tryggður réttur til bóta skv. 2. mgr. 49. gr. laga um lax - og sil ungsveiði nr. 61/2006, auk þess sem þeim sé áfram heimil stangvei ði fyrir landi sínu. Samþykktin leiði því ekki til eignasvipting ar í raun og verð i að telja að með lagaheimildinni sem samþykktin byggi á hafi eðlilegs jafnvægis og meðalhófs ver i ð gætt. St efnandi byggir á þ ví að æ tla verð i löggjafanum víðtækt svigrúm ti l mats á því hvað hann telji þj óna almannahagsmunum en fyrir því stand i l ýðræðisrök. Þá sé enn fremur ljóst að ekki verð i fullum fetum og gagnrýnislaust hafnað eignaskerðingum af tilliti til þess sem nefnt sé rét tmætar væntingar fasteignareiganda enda hljó t i þær alltaf að mótast af þeir ri staðreynd að löggjafinn h a f i l engi haft mikil afskipti af eignarráðum fasteignareigenda og þeir geti því ekki með sanngirni gert ráð fyrir því að möguleikar þeirra til nýtingar eigna verði ávallt ótakmarkaðir eða óbreyttir f rá því sem áður hafi verið eð a viðkomandi eigandi hafi gert rá ð fyrir a ð yrði til framtíðar. Forms kilyrði. Stefnandi byggir á því að ákvörðun aðalfundar Veiðifélags Árnesinga um ráðstöfun veiða fyrir árið 2019 hafi uppfyllti öl l forms kilyrði, bæði lögák ve ðin og skilyrði sem leiða m eg i af almennum fundarsköpum. Fundu rinn hafi verið löglega boðaður enda hafi boðun fundarins uppfyllt formskilyrði 14. gr. reglugerðar nr. 345/2014 um starfsemi veiðifélaga og 1. mgr. og 2. mgr. samþykkta félagsin s nr. 991/2008 . Fundurinn hafi verið boðaður skriflega með bréfi stjórnar til allra fél agsmanna þar sem getið hafi verið um dagskrá hans í samræmi við 1. málslið 1. mgr. 9. gr. samþykkta fyrir félagið nr. 991/2008. Meðal tilgreindra dagskrárliða hafi verið st jórna r Veiðifélags Árnesinga um veiðitíma og veiðitilhögun fyr ir árið 2 hafi í þeim tillögum verið gert ráð fyrir að ráðstafa ætti veiði til annarra en félagsmanna og hafi því ekki verið skylt að boða aðalfundinn með ábyrgðarbréfi , sbr. 14. gr. r eglugerðar nr. 345/ 2014 um st arfsemi veiðifélaga og 1. 9 mgr. og 2. mgr. samþykkta félagsins nr. 991/2008 um boðun fundar. Stefnandi byggir á því að í breytingatillögu Drífu Kristjánsdóttur hafi heldur ekki falist ráðagerð um að ráðstafa ætti veiði til ann ar ra en félagsmanna og að hún h afi þess vegna uppfyllt framangre ind skily rði. Stefnandi byggir á því að samþykkt tillögu Drífu Kristjánsdóttur hafi verið í samræmi við almenn fundarsköp og að vilji aðalfundarins hafi kom ið skýrlega fram með samþykkt hennar . Stefnandi vísar til þess að a ðalfundur veiðifélags og aðri r fundir fé lagsmanna séu æðsta vald í málefnum þess. Fundarmönnum á aðalfundi Veiðifélags Árnesinga hafi því verið heimilt að breyta tillögum sem fyrir hann hafi verið lagðar, þ.m.t. tillögum st jó rnar, enda sé stjórn einungis með málefni félagsins á milli fu nda félag s manna skv. 7. gr. samþykktanna. Stefnandi byggir á því að samþykkt fundarins á hinni umdeildu tillögu hafi því verið formlega rétt. Um heimild fundarmanns til að leggja fram breyting ar tillögur vísa r stefnandi til grunnreglu 1. mgr. 46. gr. laga u m þingskö p A lþingis nr. 55/1991 kveði ð sé á um að ráðherra og hver þingmaður megi koma fram með breytingartillögur við hverja umræðu sem er. Kveður s tefnandi að á kvörðun aðalfundar Veiðifélag s Árnesinga um ráðstöfun veiða fyrir árið 2019 hafi því uppfyllt öll form s kilyrði , bæði lögákveðin og skilyrði sem leiða m egi af almennum fundarsköpum. Lögvarðir hagsmunir fyrir aðalkröfu. Stefnandi kveður að þar sem hann sé félagsmaður í stefnda, Veiði fé lagi Árnesinga, á grundvelli eignar á landinu Ásgarði 3, Gríms nes og Gr afningshreppi, en jör ðinni tilheyri veiðiréttur í Soginu, h a f i hann lögvarða hagsmuni af því að fá stjórnvaldákvörðunum Fiskistofu hrundið. Þá kveð ur stefnandi að v erði ekki unnt að kv eða upp efnisdóm í málinu fyr ir lok veiðitíma ársins 2019 h a f i hann þó áfram lögvarða hagsmuni af því að fá stj órnvaldsákvörðununum hrundið en ljóst sé að ágreiningur sé innan veiðifélagsins um það hvort heimilt sé á fundi félagsmanna að ákveða með meiri hl uta atkvæða að ráðstafa veiði með þeim hætti að ekki verði vei tt í fast ar veiðivélar. Vísa r stefn andi hér til fordæma Hæst aréttar í málum 1980 bls. 1180 og 1987 bls. 1263. Um varakröfu. Um heimild sína til að hafa uppi varakröfu vísa r stefnandi til 2 . mgr. 25. gr. laga um meðfer ð einkamála nr. 91/1991. E f ekki t a k i st að ljúka málinu fyrir 10 veiðit ímabil ársins 2019 og stefnandi verði af þeim sökum við dómsuppsögu ekki lengur talinn hafa lögvarða hagsmuni af efnisdómi um aðaldómkröfu sína þá byggir ste fn andi á því að hann hafi lögva rða kröfu til þess að skorið verð i úr um t ilvist réttinda félagsmanna í V eiðifélagi Árnesinga til að fá samþykkt ráðstöfun veiða með þeim hætti að ekki verði veitt í fastar veiðivélar á veiðisvæðinu og að til samþykktar þess þu rfi einfaldan meirihluta atkv æða á aðalfundi. Stefnandi vísa r til þes s að hann hafi mikilsverða hag smuni af því að skorið verði úr um það hvort Veiðifélagi Árnesinga sé heimilt að ráðstafa veiði með þeim hætti sem raun in hafi orðið á aðalfundinum 26. a pr íl 2018. Ljóst sé að ágreinin gur um þessa heimild veiðifélagsi ns sé við varandi og ekki einskorðaður við vei ðitímabilið 2019 enda viðbúið að áfram verði tekist á um það innan veiðifélagsins með hvaða hætti veiði verði ráðstafað. Stefnandi vísar til þess að varakrafan geti ekki talist fela í sér lögspurningu, sem dóms tólum sé ekki unnt að taka afstöðu til vegna ákvæðis 1. mgr. 24. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, vegna þess að krafan l úti að raunhæfu sakarefni vegna atvika sem þegar haf i orðið og ú rlausn um kröfuna h a f i raunhæ fa þýðingu fyrir réttarstöðu aðil a. Stefna ndi vísar til laga nr. 62/2006 um lax - og silungsveiði, einkum VI. kafla um veiðifélög. Þá er vísað til samþykkta Veiðifélags Árnesinga nr. 991/2008 og reglugerðar nr. 345/2014 um sta rf semi veiðifélaga. Vísa ð er ti l grunnreglu 1. mgr. 46. gr. laga um þings köp Alþingis nr. 55/1991 . Varakrafa stefnanda er byggð á heimild í 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, og er vísað til 1. mgr. 24. gr. sömu laga um heimild stefnand a til að bera sakarefnið undir dómstóla. Varðandi varnarþing er vísa ð til 1. mgr. 32. gr. eða 3. mgr. 33. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 42. gr. og 1. mgr. 34. gr. sömu laga. Málsástæður og lagarök stefnd u Ve iðifélags Árnes inga, Guðmundar, Kjartans og Magga Í greinargerð þessara stefndu er aðeins lýst málsástæðum er va rða sýknu kröfur þeirra, en í þessum úrskurði er á stæðulaust að gera rækilega grein fyrir þeim. Í stuttu máli eru málsástæður stefndu þær í fy rsta lagi að sú skerðin g, sem falist hafi í ákvörð un aðalfundar stefnda Veiðiféla gsins, standist ekki e ignarréttar ák væði st j órnarskrá rinnar n r. 33/1944. 11 Í öðru lagi að ólögmætt sé og hafi verið að samþykkja netaveiðibann á aðalfundi. Í þriðja lagi að stefnandi hafi eignast veiðirétt Ásgarðsjarða með ól ög mætum hætti og sé því ekki ré ttur aðili að málinu. Ekki er hin s vegar b yggt á þessari málsástæðu af hálfu stefndu Guðmundar og Kjartans . Um málskostna ð vísa stefndu til 1. tl. 130 gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála og að málshöfðun þessi hafi v er ið tilefnislaus. Máls ástæð ur og lagarök stefndu H a raldar og Hr aun s óss ehf. Þessir stefndu vísa til þess að með úrskurði Landsréttar frá 4. september 2019 í máli nr. 562/2019 hafi úrskurður Héraðsdóms Suðurlands um frávísun mál s þessa verið felldur úr gi ldi og lagt fyrir héraðsdóma ra að taka kröfur stefnanda til ef nismeðfer ðar. Te lja stefndu þó nauðsynlegt að vekja athygli dómsins á því að í tilvitnuðum úrskurði hafi sjáanlega ein ungis verið tekin afstaða til málsás tæðna um frávísun sem hafi bygg t á þ ví að nauðsynlegt væri samkvæmt 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/199 1 að stef na öllum félagsmönnum í veiðifélaginu til þess að fá ákvörðunum Fiskistofu hnekkt. Með öðrum orðum f áist ekki séð að tekin hafi verið bein afstaða til þ eirrar grundvallar frávísunarás tæð u að lögvarðir hagsmunir ste fnanda séu liðnir undir lok. Þy ki r ste fndu því nauðsynlegt að árétta og ítreka þá málsástæðu sérstaklega . K veða ste fndu að d ómkrafa stefnanda í máli þessi l ú t i að því að ógiltar verði með dómi þrjár nánast samhljóða stjórnva lds ákvarða nir Fiskistofu frá 10 . desember 2018 og 4. janúar 2019 , þess ef nis að ólögmæt hafi verið ákvörðun félagsfundar Veiðifélags Árnesinga frá 26. apríl 2018 um tillögu Drífu Kristjánsdóttur , þ.e. að ekki yrðu lengur heimilaðar netaveiðar á vatnasvæði Ölf usár - Hvítár. Til vara sé kra fist af hálfu stefnanda að viðurk ennt verð i með dómi að Veiðifélagi Árnesinga hafi verið heimilt að ráðstafa veiði á félagssvæðinu fyrir árið 2019 með samþykkt meirihluta atkvæða á aðalfundi hinn 26. apríl 2018. Byggja st efn du á því að v ið mat á meintum l ögvörðum hagsmunum stefnanda af k röfug erð málsins verð i að horfa til þess að þann 28. mars 2019 hafi á aðalfundi Veiðifélags Árnesinga verið samþykkt ný tillaga að veiðitilhögun vegna áranna 2019 og 2020. Hin samþykkta tillag a f el i í sér að félagsmönnum Ve iðifélags Árnesinga á va tnasvæði Ölfusár - H vítár sk u l i vera frjálst hverjum fyrir landi sinnar jarðar að veiða silung frá og með 1. apríl og lax frá og með 28. júní til og með 10. ágúst og frá og með 12 17. ágúst til 25. septembe r í lagnet, króknet eða á stöng í samræmi við fyrirmæli laga nr. 61/2006, um lax - og silungsveiði . Í samræmi við síðast greinda og tilvitnaða samþykkt h a f i ný veiðitilhögun tekið gildi á svæðinu og sé komin til framkvæmda. Þessi samþykkt h a f i að því er st efn du best vit i ekki verið bori n undir Fiskistofu og verð i þv í a ð teljast óumdeild meðal félagsmanna. Kveða ste fndu að með þessari nýju ákvörðun aðalfundar sé staðan sú að jafnvel þótt fallist yrði á dómkröfur stefnanda hefði það engin áhrif á veiðitilhögu n i nnan félagssvæðis Veiðifélag s Árnesinga, enda leiði af almenn um skýrin gar reglum að nýjar ákvarðanir aðalfundar gang i framar eldri ósamrýmanlegum ákvörðunum. Þar sem dómkröfur stefnanda get i ekki náð því markmiði sem að sé stefnt með málsókn inni fel i þær í sér lögspurningu í andstöðu við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1 991. Af þ essu leið i að stefnandi h a f i ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá tilvitnaða úrskurði Fiskistofu er lút i að eldri ákvörðun um veiðitilhögun fellda úr gildi né að fá úrlausn um v iðu rkenningarkröfu sína. Ber i þ ví að vísa kröfum stefnanda frá d ómi hvort heldur sem er að kröfu stefndu eða ex officio. Þá benda ste fndu á að sé u lögvarðir hagsmunir stefnanda ekki þegar liðnir undir lok sé ljóst að þeir mun i í síðasta falli líða undir lo k þ ann 1. október 2019 , en þá l júki síðasta mögulega veiðit ímabi li, bæði að því er varðar stöng og fastar veiðivélar, samkvæmt tillögu Drífu , tillögu stjórnar frá aðalfundi 26. apríl 2019 o g núgildandi veiðitilhögun samkvæmt ákvörðun aðalfundar frá 28. mar s 2 019 . Á þ ví tímamarki sé því endanlega ljóst að engu skipti hv aða veiði tilhögun miðað sé við, krafa stefnanda mun i aldrei leiða til breyttrar réttarstöðu fyrir hann eða aðra félagsmenn. Um lagarök er m.a. vísað til laga nr. 61/2006 um lax - og silungsvei ði, reglugerðar nr. 345/2014 um starfsemi veiðifélaga, laga nr. 26/1994 u m fjöleignarhús, hlutafélagalaga nr. 2/1995, almennra reglna félagaréttar um fundarboðun og fundardagskrá. Jafnframt er vísað til almennra sjónarmiða um ógildingu stjórnvaldsákvarðana . K rafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 9 1/ 1991 um m eðferð einkamála. Forsendur og niðurstaða Fyrir liggur í málinu að fyrri krafa stefndu um frá vísun málsins var m.a. byggð á þ eirri málsástæðu að stefnandi hefði ekki lögvarða hagsm uni af því að fá úrl ausn um 13 krö fur sínar í þ ví. Úr skurður hér aðsdóms f jal laði hins vegar ekki um þær málsás tæður held ur byggði á öðru um þá niðurstöðu að vísa málinu frá dómi , ná nar tiltekið að með vísan til 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 hafi borið að s tef na öllum félagsmönnum í stef nda Veiðifélagi Árnesinga . Í úrskurði Land sréttar 4. september sl. var fjallað ítarlega um framangreinda niðurstöðu héraðsdómara og var niðurstöðunni hnekkt eins og áður segir. Ekki var hins vegar fjallað sérstaklega um aðrar má lsástæður ste fndu fyrir fráv í sunarkröfum sín um að öðru leyti en því að í úr sku rði Landsréttar segir orðrétt Varnaraðilar hafa ekki fært fram haldbær rök fyri r öðrum fráv ísunarástæðum sínum í málinu um að sóknaraðili hafi ekki lögvarða hagsmuni eða h afi komist yfir veiðiréttinn me ð ólögmætum hætti. Þegar framangreindur ú rskurðu r L a ndsréttar var kveðinn upp þann 4. september 2019 var ekki lokið veiðitímabilinu fyrir árið 2019, en því skyldi ljúka í síðasta lagi þann 30. sep tember 20 19. Í málinu gerir ste fnandi kröfur sínar , bæði í aðal - og varakröfu, sem snúa gagngert að v eiðitímabilinu 2019. Kröfur stef nanda lúta ekki almennt að heimild stefnda Veiðifélags Árnesinga til að taka þá ákvörðun að heimil a ekki neta ve i ði, heldur lúta kröfurnar gagngert að t ilh ögun veiði á veiðitímabilinu 2019, en eins og áður segir er þv í lokið . H ef ur nú verið ákveðið hvernig veiði skuli háttað á veiðitímabilinu 20 20, auk veiðitímabilsins 2019, en skv. ákvörðun aðalfundarins 28. mars 2019 var netaveiði heimil veiðitímabilið 201 9, auk þess að v era heimil á veiðitímabilinu 2020. Umrætt netav eiðiban n kom þannig aldrei til framkvæmda. Eins og áður segir var því hafnað í framangreindum úr skurði Landsréttar 4. september sl. að ste fndu hefðu sýnt fram á að stefnandi hefði ekki lögva rða hagsmuni af því að fá úrlau sn um kröfur sínar, en að mati dómsins er nú óhjákvæmilegt að líta til þess að þá var ekki loki ð því veiðitímabili sem deilt var um. Nú er s taða n hins önnur að því leyti a ð veiðitímabili nu 2019 er l ok ið og verður engu um það bre ytt úr þessu. Stefnandi kveð ur að hann hafi enn lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um kröf ur sínar þar sem s ýnt sé að viðvarandi deilur verði um þe ssi efni innan stefnda Ve iðifélags Árnesinga. Um þetta er í fyrsta l agi það að segja að ekki hefur ver ið rennt undir þetta neinum sto ðum, sem be st sést á þv í að á aðalfundi 28. mars 2019 var ekki ein u ngis ákve ðið að heimila netaveiði á veiðitímabili nu 2019, heldur líka á veiðitímabilinu 20 20, og það nánas t með öllum greiddum atkvæðum. Auk þessa þá l úta krö fur stefnanda , sem fyrr segir , aðeins að veiðitímabilinu 2019, en ekki almennt 14 að heimild ste fn da Veiðif élags Árnesinga til að banna netaveiði , enda þótt stefnanda hefði verið í lófa lagið að haga kröfugerð sinni á þann veg. Það er því ál it dómsins að jafn vel þótt vera kunni að stefnand i hafi við málshöfðun haft lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um dómkröfur sínar í málinu þ á hafi þeir lögvörðu hagsmunir liðið undir lok í síðasta lagi þann 30. september 2019, en sá dagur var síðasti mögulegi veiði dagur ve iðitímabilsins 2019. Verður því fallist á kröfu st efndu Haraldar og Hraun s óss ehf. um að vísa m álinu frá dómi. Þr átt fyrir þess a niðurstöðu þykir rétt að málskos t n a ð ur falli n i ð u r með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91 /1991. Sigurður G. Gíslason, hér aðsdómari, kveður upp úrsku rð þennan. Ú r s k u r ð a r o r ð : Máli þessu er vísað frá dómi . Málskostnaður fellur n iður. Sigurður G. Gíslason